Αποχαιρετιστήριος λόγος στον Κωστή Μ. Τζανακάκη

Αγαπημένε μας Κωστή,

Ήρθαμε σήμερα όλοι μας εδώ για να σε αποχαιρετήσουμε με βαθιά συγκίνηση και εκτίμηση. Η παρουσία σου ήταν κομμάτι της ζωής του χωριού μας. Με την καλοσύνη και την αγάπη για τους γύρω σου, είχες κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας.

Ήσουν μόλις εικοσιπέντε ετών όταν, το καλοκαίρι του 1975, εργαζόσουν στις Σάνταλες, σε ένα σημαντικό κοινοτικό έργο για την ύδρευση των Μελάμπων. Και εκεί, μέσα στον αύλακα, συνέβη το τραγικό ατύχημα.

Δούλευες για να φτάσει στα σπίτια των συγχωριανών σου το νερό, το πολύτιμο αυτό αγαθό που τόσο είχε ανάγκη το χωριό μας. Κι εκείνη την μέρα συνέβη αυτό που άλλαξε ολόκληρη τη ζωή σου.

Ακολούθησαν νοσοκομεία, επεμβάσεις, θεραπείες, ελπίδες αλλά και απογοητεύσεις. Η βαριά κινητική αναπηρία και ο πόνος, σε συνόδευσαν για περισσότερο από μισό αιώνα.

Ωστόσο, δεν θέλησες ποτέ να στραφείς εναντίον της Κοινότητας. Δεν ήθελες να βρεθείς απέναντι στο χωριό σου, στους ανθρώπους, τους οποίους θεωρούσες δικούς σου. Ήταν μια βαθιά προσωπική σου επιλογή, που φανερώνει τη μεγαλοψυχία σου και τον δεσμό σου με τις Μέλαμπες.

Στη δύσκολη εκείνη ώρα, οι συγχωριανοί σου, εκδήλωσαν την αγάπη τους και στάθηκαν όσο μπορούσαν κοντά σου. Από την Κρήτη και την Αθήνα μέχρι την Αμερική και την Αυστραλία, οι Μελαμπιανοί κινητοποιήθηκαν για τη νοσηλεία και τη θεραπεία σου. Η δοκιμασία σου έγινε κοινή έγνοια.

Κι εσύ, Κωστή, βρήκες τελικά τη δύναμη και συνέχισες.

Φρόντιζες το σπίτι σου, τη γη και τα ζώα σου. Καλλιεργούσες, κατασκεύαζες, δημιουργούσες με τα χέρια σου. Διάβαζες, έγραφες μαντινάδες και ποιήματα, αγαπούσες το τραγούδι και τη συντροφιά. Έβρισκες τρόπους να συμμετέχεις στη ζωή και να χαίρεσαι όσα και όσους αγαπούσες.

Και είχες πάντα κάτι να δώσεις. Έναν καρπό από το περιβόλι σου, ένα κέρασμα, έναν καλό λόγο. Για τα παιδιά είχες χρόνο και υπομονή. Χαιρόσουν να μοιράζεσαι μαζί τους μικρές χαρές.

Αυτή τη γλυκύτητα θα κρατήσουμε από σένα. Φαινόταν στο πρόσωπό σου, στο χαμόγελό σου, στον τρόπο που μιλούσες. Ήσουν καλοκάγαθος, προσηνής, με μια φυσική ευγένεια που έκανε τον άλλον να αισθάνεται καλοδεχούμενος.

Αυτό που μας συγκινεί περισσότερο, όμως, Κωστή, είναι πως μέσα στον δικό σου πόνο διατηρούσες την έγνοια για τη χαρά και το καλό του άλλου. Εκεί φανερωνόταν η ψυχική σου δύναμη: στην υπομονή με την οποία αντιμετώπιζες τη δική σου δοκιμασία, και στην καλοσύνη που διαφύλαξες όλα αυτά τα χρόνια.

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου είχαν οι Άγιοι Τέσσερις Μάρτυρες του χωριού μας. Έλεγες με περηφάνια πως ήσουν απόγονός τους. Γνώριζες παραδόσεις και ιστορίες για τη ζωή τους, την αγωνιστική τους δράση και τη χριστιανική τους πίστη.

Θυμάμαι όσα πολύτιμα μου είχες διηγηθεί εδώ έξω, στο πεζούλι. Μιλώντας για τους Αγίους, κρατούσες ζωντανό ένα πολύτιμο κομμάτι της προφορικής μας παράδοσης, που το ένιωθες και ως δική σου οικογενειακή κληρονομιά.

Έδωσες, λοιπόν, πολλά στον τόπο σου. Με την εργασία σου, με τις γνώσεις σου, με τον τρόπο που στεκόσουν δίπλα στους ανθρώπους.

Η προσωπική σου ιστορία θα μας θυμίζει πως τα έργα που υλοποιήθηκαν, εδώ, γύρω μας, και υπηρετούν το χωριό και τους ανθρώπους του, δεν είναι αυτονόητα ούτε χαρίστηκαν. Πίσω τους βρίσκονται άνθρωποι, που με συγκεκριμένες πράξεις, μόχθο και επιμονή, πληρώνοντας κάποιες φορές, μάλιστα, βαρύ προσωπικό τίμημα τα έκαναν πραγματικότητα. Γιαυτό και η αναγνώριση της προσφοράς τους αποτελεί ευθύνη της αυτοδιοίκησης.

Αυτό το χρέος αισθάνομαι κι εγώ σήμερα απέναντί σου: να ειπωθεί καθαρά ότι πρόσφερες στο χωριό μας. Ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισες όσα σου συνέβησαν αξίζει τον σεβασμό όλων μας. Ότι αποτελείς πρότυπο Μελαμπιανού και ανθρώπου, ένα παράδειγμα ζωής που αξίζει να γνωρίσουν τα παιδιά μας.

Αγαπημένε μας Κωστή,

Εύχομαι η αγάπη και η εκτίμηση που κέρδισες στη ζωή σου να δίνουν στους δικούς σου ανθρώπους παρηγοριά και δύναμη.

Οι Μέλαμπες θα σε θυμούνται με αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου.

Αιωνία σου η μνήμη.

Αντώνιος Ε. Τσουρδαλάκης